Mijn verloren leven

Jaja, ik ben al lang genezen, gelukkig maar. Intussen heb ik me volop op de fitness geworpen. Gemiddeld 4 keer per week tracht ik aan mijn conditie te werken. De boel hangt er alweer wat steviger bij en intussen verzet ik mijn zinnen. Bovendien zijn we (G. en ik) ook weer aan het fietsen geslagen. We moeten wel, we hebben ons namelijk ingeschreven om mee te fietsen naar zee met de fitnessclub. Gisteren was er de eerste training, een ritje van 23 km, op't gemakske! Heel goed te doen en nog energie genoeg om onderweg de tongen flink te laten werken. De meerderheid zijn dan ook vrouwen! Vertrekken met 13 personen, ik dacht er het mijne van! Inderdaad, na een uurtje de eerste lekke band. Fiets afgezet aan een cafe en het "slachtoffer" zelf mocht bij een van de weinige mannen de rit verder zetten op diens bagagerek. Ze vonden het alle twee vrij aangenaam! Tegen het einde van de rit de eerste valpartij. Gelukkig was er de verplichte helm of de dame in kwestie zou het misschien niet meer moeten navertellen hebben. Uitgegleden in goot van de straat die vlak naast het fietspad lag en spiegelglad was, op het hoofd terecht gekomen en nog enkele meters verder geschoven. Onze Belgische fietspaden ten voete uit! Ik zag het allemaal vlak voor mij gebeuren en even zakte de moed me in mijn schoenen. Is het dit allemaal wel waard? Maar goed, het viel allemaal wel mee en even later stond haar ventje daar al om haar op te halen en verder veilig naar huis te brengen. De rest van de ploeg kwam veilig thuis. Dit weekend opnieuw training, al is het dan ieder voor zich. Volgende woensdag weer met de hele ploeg, iets hoger tempo dan. Een verwittigd man is er twee waard! Over tien weken moeten we de 125km naar zee zonder problemen kunnen trotseren.

Wel ja! Voor de tweede keer in twee weken thuis werd ik weer gegijzeld door een virale infectie. Hevige keelpijn, koorts, snotneus, hoofdpijn en oorpijn; deze keer waren de bovenste luchtwegen aan de beurt. Vandaag gaat het voor het eerst weer iets beter. Volgens mijn dokter was ik verzwakt na de vorige infectie die ik gekregen had omdat ik verzwakt was door oververmoeidheid door de hele ziekenhuissituatie. Op deze manier blijf ik natuurlijk wel verzwakken he! Ik hoopte eigenlijk dat de dokter zou zeggen dat ik maar beter weer kon beginnen roken. Tijdens heel mijn rookgeschiedenis ben ik nooit zo vaak ziek geweest. "Dat heeft er niets mee te maken, puur toeval!" lachte hij dit wishful denken weg. Geen reden dus om weer een sigaretje op te steken. En ach ja, waarom zou ik ook. Het gaat nog steeds zeer goed, ik mis de sigaret niet echt. Natuurlijk zijn er wel momenten waarop ik er aan denk. Na het eten of bij een kop koffie, maar het blijft alleen bij denken. Ik heb niet echt het gevoel dat ik er echt voor moet vechten om er niet aan toe te geven. De nicoretjes liggen ook al ergens diep in de medicijnkast. Een sigaret vervangen door een uur lang te zuigen op een stuk kalk, daar was de lol vrij snel af. Ik kan het ook wel zonder. En het lukt dus prima! De angst om in gewicht aan te komen deed me nog vaker naar het fithuis lopen maar twee infecties op een maand tijd hielden dit probleem ook in de hand. En met G. gaat alles ook geweldig goed, de conditie gaat als een pijl de hoogte in. Wat wil een mens nog meer?
Oh ja, toch ook absoluut het vermelden waard: MIZZD is met het magische getal 300.000 gaan lopen.(dank voor de mooie hunk, ik knap er helemaal van op) Dikke proficiat MIZZD en merci aan allen die hier zo vaak komen lezen en die ik de laatste tijd een beetje verwaarloost heb, waarvoor mijn excuses.

Eindelijk even tijd voor een postje.
Intussen is G. thuis en het herstel verloopt naar wens. Elke dag proberen we een flinke wandeling te maken met de honden. Vrijdag is hij met de revalidatie begonnen en ook dat verliep prima. Meer nog, ik mag hem al meenemen naar de fitness voor wat voorzichtige fiets-en loopbandtraining. Morgen gaan we dat eens uittesten, zie!
En waarom is het hier nu zo lang stil gebleven? Niet om jullie in spanning te laten wachten op nieuws. Neen, zeker niet maar de drukte, oververmoeidheid en zelf wat gezondheidsperikelen lieten het even niet toe. Een combinatie van extreem zware bronchitis, gecombineerd met griep, koorts, keelontsteking, oorontsteking en een abces op mijn tand hebben mij gedwongen om het toch even wat rustiger aan te gaan doen. Ik ben jaren lang niet ziek geweest en het leek wel of ik uitgerekend nu alles even moest inhalen. Enfin, intussen is het allemaal al veel beter en kunnen we er ons weer eens tegenaan gooien.
Vanmorgen de dag begonnen met een heerlijke wandeling gemaakt met de honden die genoten van de sneeuw. Wie had gedacht dat we dat nog zouden te zien krijgen, dit jaar. Geniet maar even mee!

Komt ieieieieiei!!!!!

Sinds maandagmiddag ligt G. terug op zijn kamer. Alles verloopt naar wens en ook de pijn valt mee. Enkel hoesten is een zeer pijnlijk drama natuurlijk. Verder ziet hij er erg goed uit, gezond kleurtje en ook de humor komt alweer de kop opsteken. Als alles zo goed blijft verlopen mag hij vrijdag al naar huis. We tellen af!
Ikzelf heb vannacht voor het eerst in drie weken meer dan 4 uur geslapen. Moet wel toegeven dat ik me heb laten helpen door een half stilnoctje. Maar goed, het heeft goed gedaan. En het roken??? Wel, dag vier vandaag zonder stinkstokje en het valt allemaal zeer goed mee. Ik hoest me nu wel te pletter, iets wat ik tijdens mijn hele rookcarriere nooit gedaan heb maar dat schijnt normaal te zijn. Ik grijp ook minder dan ik verwacht had naar de nicoretjes, een stuk of vier per dag. Ik had natuurlijk een goede reden om te stoppen, de motivatie stond deze keer uitermate hoog! Jaja, wij gaan een zeer gezond leven tegemoet, mijn beerken en ik!

De genezing verloopt nog steeds naar wens. Vrijdagnacht is G. zonder problemen van de beademing gehaald. Sinds gisteren is hij goed wakker, alleen het spreken gaat nog wat moeilijk. Vandaag mag hij naar de gewone kamer, tenminste, als hij naar zijn rolstoel kan stappen. Eten gaat nog wat moeilijk maar dat zal de komende dagen ook wel beteren. Ik ga nu twee keer per dag een uurtje bij hem, langer mag niet. Tussendoor mag ik altijd bellen naar de I.C. afdeling. Eén van de artsen is een Aziatisch type, harde man! Toen ik hem vroeg, die eerste avond, of G. veel pijn zou hebben was zijn antwoord:" Als meneel denkt: veel pijn, dan veel pijn, als meneel denkt: niet veel pijn, dan meneel niet veel pijn." Bovendien sprak hij me ook meteen nog wat moed in door me te vertellen: Mevlouw moet niet denken alles nu achtel de lug is, kan nog veel gebeulen!" Wel ja, dat weet ik zo ook wel, dat hoefde ik niet nog eens extra te horen. Gisteren was hij al iets optimistischer: "Nu nog maal twintig plocent kans dat iets zal velkeeld gaan!" wist hij me met een brede lach te vertellen. Nah ja, ik draai het liever om, tachtig procent kans dat alles nu ok is en blijft. Daar gaan we voor!

Update 11uur:

G. zal nog een dag langer op intensieve moeten blijven. Alles is goed maar er komt nog te veel wondvocht uit de drains.

De grote dag vandaag. Op dit ogenblik ligt G. op de operatietafel. Vanmorgen om zeven uur nog even met hem gesproken. Mijn G., nog steeds vol goede moed, hij doet het geweldig. Om 14 uur mag ik bellen naar i.C.. Het zullen nog een paar spannende uren worden. Pas gisteren kregen we eindelijk de dokters te zien en weten we eindelijk hoe alles ongeveer gaat verlopen. Het was een drukke dag voor G., veel bezoek en de spanning die natuurlijk ook voor hem toch wat begon te stijgen. Zelf vannacht alweer geen oog dicht gedaan, maar goed, dat halen we daarna wel in. Het voornaamste is dat dit een nieuwe kans is die we met beide handjes moeten grijpen. Als alles goed gaat mag hij volgende vrijdag al naar huis, dat we daar een feest van gaan maken staat al vast. Daarna concentreren we ons op een voorspoedige revalidatie. het kaarsje staat te branden!

Update om 15.30u:

Net naar het i.c. gebeld. De operatie is vlot verlopen, duurde wel iets langer dan voorzien. Het zullen dus toch nog meer overbruggingen geweest zijn dan eerst voorzien maar de dokter zei gisteren al dat die kans vrij groot was. Ik haal weer diep adem en ben net terug van de apotheker met een doos nicorette. Ik stop morgen ook met roken! Zal daarna nog dieper kunnen ademhalen!

Nog twee keer slapen voor de grote dag van de operatie. Nog steeds geen dokters gezien voor wat meer uitleg. Vandaag is er teamvergadering en we kregen gisteren de belofte dat de dokters daarna zullen langskomen. Ik hoop het maar want G. en ik zitten natuurlijk met enorm veel vragen. Wat gaan ze nu juist doen, kan het toch een "sleutelgatoperatie" worden? Hoe lang gaat hij op intensieve liggen? Wat gebeurd er daar nog met hem? Wanneer kan ik hem zien, hoe weet ik wanneer de operatie achter de rug is? Zal hij veel pijn hebben? Enfin, veel vragen dus. Sinds enkele dagen had G. nu ook last van een ernstige allergische reactie op één van de medicijnen die hij kreeg. Het was even uitzoeken over welk medicijn het nu juist ging maar sinds gisteren is de jeuk veel beter. De boosdoener is gevonden. Het ging over een medicijn om het hartritme regelmatig te houden en niet over de bloedverdunners zoals eerst gedacht werd. Het is intussen vervangen en de uitslag over zijn hele lichaam begint nu toch wat te verminderen. Het bruuske stoppen met roken maakt er hem natuurlijk ook niet rustiger op maar goed, hij weet dat dit belangrijk is en dat hij nooit meer een sigaret zal mogen aanraken. En verder mist hij natuurlijk de diertjes hier in huis en vooral de honden. Gisteren heb ik een afdruk gemaakt van de poten van Hera en Seppe. Ik maakte er een mooi kaartje van met de groetjes bij uit naam van de honden. Dat deed hem natuurlijk plezier. Wat de moraal betreft, die zit nog steeds zeer goed bij G.. Ikzelf had het gisteravond weer even moeilijk maar goed, nog even en dan is het ergste achter de rug. Intussen doet G. niet anders dan eten, ik vrees dat er al een paar kilo's bij zijn. Ik sleep tonnen fruit naar binnen en G., die eigenlijk niet zo'n fruiteter is speelt het allemaal smakelijk naar binnen. Het is in ieder geval beter dan snoep, zo zegt hij zelf ook. Bij mij gaat het de andere richting uit, Ik heb erg weinig eetlust en ben dan ook al bijna 3 kilo verloren. Maar ook dat zullen we na deze periode wel weer op punt krijgen. We houden de moed er nog even in, het is bijna achter de rug!